Amsterdam - Parijs - Trois Ilets,
8 Juli 2005
Met de uitstekende taxi-service van buurman Peter staan we binnen no time op Rotterdam Centraal, en kunnen we gelijk in de trein stappen richting Schiphol.
Met veel gepiep vanuit de machinekamer (Ineke ergert zich er dood aan) staan we binnen het uur op de luchthaven, en de Djoser medewerker heeft zich dit keer goed zichtbaar opgesteld.
We checken meteen in om van die ellendig zware koffers verlost te zijn... Het blijft wel onduidelijk of de bagage wordt doorgelabeld, we moeten het maar in Parijs vragen.
Onze taxfree inkopen hebben we erg vlug geregeld (wat flesjes parfum), en dan begint het lange wachten totdat we het vliegtuig inmogen.
De vlucht naar Paris Charles de Gaulles verloopt voorspoedig, en al snel hebben enkele mensen van onze reisgroep hun eerste koffers van de band geplukt. Maar er zijn er ook een heleboel die maar blijven wachten, waaronder wij twee. Sommige koffers zien we wel vijftig keer voorbij komen, maar geen van de Djoser groep.
Na het spreken van een Franse medewerker wordt ons verteld dat de koffers toch doorgelabeld zijn naar Orly, dat is mooi, want dat scheelt weer een boel sjouwen. Helaas is de pret maar van korte duur, want even later wordt de melding weer prompt herroepen en moeten we nog zeker een half uur wachten op al onze spullen. Komen die 5 uur overbruggingstijd tussen Charles de Gaulles en Orly toch nog goed van pas...
Het is nog even zoeken naar de juiste instapplaats voor de lijnbus naar Orly, maar uiteindelijk vinden we de halte en kunnen we de bus in. Helaas is het erg druk rond Parijs, we duiken een gigantische file in en rijden hutje mutje met de stroom mee. Zo gaan we het dus niet redden...
De chauffeur heeft dat op een gegeven moment ook in de gaten en besluit een andere route rond Parijs te nemen. Het gaat misschien ietsje sneller, maar door de hele situatie is er van onze riante overbruggings-tijd niet veel meer over.
Reisleidster Tabitha heeft inmiddels al een noodplan in werking gesteld, maar gelukkig, dat blijkt niet nodig. Daarna volgt natuurlijk weer de gebruikelijke incheck-ellende, na de bom-aanslag in Londen van gisteren is men natuurlijk extra alert.
Zelfs m'n foto-tas wordt van boven tot onder onderzocht en eigenlijk mag ik zelfs de (reserve-) batterijen niet zo meenemen. Het moet toch niet veel gekker worden...
In het vliegtuig hebben we weer geen plaatsen naast elkaar, maar Simon en Gerdien zitten met hetzelfde probleem en dus wordt er wat met plaatsen geschoven. Alsof we nog geen ellende genoeg hebben gehad, hebben we nog zo'n uur vertraging door verdwaalde passagiers, het blijken twee kleine meisjes te zijn. Gelukkig worden ze gevonden...
De vlucht is lang en vervelend, met weinig slaap-momenten. Een half uur later dan gepland landen we op het vliegveld van Fort de France in Martinique, en proeven we de vochtige hitte. Het is hier rond half zeven 's-avonds, en pikkedonker. Als laatste met de bus naar hotel Bambou, maar niet voor we ook hier eventjes van een heuse file hebben mogen genieten. Jawel, ook op Martinique...
Iedereen is inmiddels doodvermoeid, we zijn alles bij elkaar ook al zo'n twintig uur in touw!!! Alleen een prima bed kan ons nu nog blijmaken...
All rights reserved, © 2005 - 2010.