Amsterdam - Paramaribo,
24 Juli 2003
Uiteindelijk werd het toch nog een lange reisdag vandaag!!
We worden vandaag rond de klok van kwart voor twee 's-middags verwacht op vliegveld Schiphol, en vanwege de 'twee-en-half uur' regel wordt dat dus uiterlijk kwart over elf.
Genoeg tijd dus om uit te slapen, een lekker ontbijtje en een laatste kop hollandse koffie.
Eénmaal op Schiphol aangekomen, is de Djoser medewerker snel gelokaliseerd en mogen we meteen door naar de KLM incheck-balie. Een lange rij bij de douane, maar al met al zullen we nu toch nog zo'n twee uurtjes moeten overbruggen. En dan is ook Schiphol snel klein en begint het wachten...Op voorhand kunnen we al redelijk goed inschatten wie er allemaal in de Djoser-groep zullen zitten, het zijn volgens ons de enige blanken in dit vliegtuig.
Als we rond half zeven 's-avonds plaatselijke tijd op vliegveld Zanderij arriveren is het al bijna donker en krijgen we ook nog eens een stevige regenbui over ons heen. Half Zanderij airport staat blank.
We spurten naar de aankomsthal, op naar de visum-afhandeling. Weer ellenlange wachtrijen... En dan, wachten op onze koffers!!!
Transportband 1 heeft er duidelijk moeite mee (of de werknemers), want bekende koffers zien we niet!! Sommige koffers/paketten zien we wel twintig keer rond gaan, maar er verschijnt niets nieuws op de band. Er heerst in elk geval wel een ontspannen sfeer, het is de meeste Surinamers niet vreemd lang te moeten wachten op hun bagage en we worden gerustgesteld met opmerkingen in de trend van 'over twee uurtjes is alles binnen'. Een geruststellende gedachte...
En inderdaad, na zo'n 30 à 45 minuten druppelen onze koffers langzaam binnen, sommige letterlijk, want door de regen is menig pakket nat geworden. In stromende regen arriveert de hele groep langzaam bij onze reisleider Kenneth. De koffers gaan in een aparte bus en de hele groep sprint tussen de grote druppels door naar het passagiersbusje. In het pikkedonker rijden we van Zanderij naar Paramaribo, op naar hotel 'ECO Resort'. Wie weet welke bezienswaardigheden we nu allemaal missen...
Reisleider Kenneth heeft er duidelijk zin in en stelt meteen voor één en ander onder het genot van een drankje te bespreken. Maar mijn lichaam ervaart de plaatselijke negen uur 's-avonds in Paramaribo toch nog echt als twee uur 's-nachts in Amsterdam. Ineke haakt af en ik verzamel de laatste energie om te luisteren wat Kenneth allemaal te vertellen heeft...
All rights reserved, © 2003 - 2010.