Amsterdam - Istanbul, 26 Juli 2002
Het loopt vanochtend allemaal als een treintje, kwart over vijf uit de veren, en om zes uur worden we door Jenny naar Rotterdam Centraal gebracht, en wonder boven wonder werkt ook de NS mee vandaag, want de trein arriveert precies op tijd!!!
Uitermate op tijd (al voor half acht) stappen we uit op Schiphol Centraal, en omdat er nog in geen velden of wegen een 'Djoser-opvang' te bekennen is, besluiten Ineke en ik ons zorgvuldig gemaakte ontbijt-pakketje maar even te nuttigen.
Heerlijk smikkelend van waarschijnlijk m'n laatste boterhammetje Nutella in de komende drie weken, houden we de balie goed in de gaten op 'Djoser-activiteit', maar niks hoor. Koffers worden alvast ingechecked, dat scheelt weer de nodige ballast. Een medewerkster van ASHRAF vindt het ook vreemd, en omdat alle reis-begeleiders elkaar toch dagelijks zien, geeft zij onze namen wel door. Da's goed geregeld, kunnen wij tenminste door de douane...
Dat had je dus gedacht, want natuurlijk gaat de pieper bij mij weer af en Ineke's tas gaat heen en weer door de rontgenscanner, om uiteindelijk door een beambte van de band geplukt te worden.
'Schaartje van u, mevrouw..', vraagt de dienstdoende douanier terwijl er argwanend naar het etuitje van Ineke wordt gewezen.
Inderdaad, die is van ons, een miniem dingetje van pak 'm beet vier cm, en zo bot, bot... Maar regels zijn regels, het dingetje is vijf mm te lang en mag niet mee het vliegtuig in. Of het in de afvalbak gedeponeerd mag worden, zodat het vernietigd kan worden.
Dit hele gesprek heeft inmiddels al meer gekost dan TIEN nieuwe schaartjes...
Een kleine storing met het aankoppelen van de slurf voor vertrek daargelaten, verloopt de rest van de vlucht uitermate voorspoedig en rond de klok van tweëen arriveren we op Ataturk Airport in Istanbul. Bloedheet, maar eerst moet er nog even een visum geregeld worden, dus met z'n twaalven in de rij, paspoort en gepast geld (euro's) in de aanslag...
Nog twintig minuten 'bussen', waarna hotel 'Orsep' in zicht komt en iedereen geduldig op zijn of haar kamersleutel wacht. Daarna een uiterst goed voorbereid introductie-verhaaltje van reisbegeleidster Angelique, met een veelheid aan informatie. Vraag me niet wat er allemaal gezegd is, het is teveel om op te noemen (...kledinggewoontes, drinkwater, programma voor de komende dagen, etc., etc.,...).
Ik ben er trouwens net achtergekomen dat m'n zonnebril nog in Nederland ligt, vergeten uit de auto te halen. Dat wordt de eerste diepte-investering in dit land!! Na de preek even naar buiten en water inslaan en de eerste indrukken van Istanbul en Turkije opdoen. Het rustuurtje wordt door Ineke gebruikt voor een hazeslaapje en door mij om de eerste perikelen van deze reis op papier te zetten.
's-Avonds gezellig met z'n twaalven naar het restaurantje aan de overkant van het hotel, voor een overheerlijk etentje.
Tenminste, mijn zeebaars smaakt voortreffelijk en zal zeker nog eens besteld worden...
All rights reserved, © 2002 - 2010.